WPR

Cze02

Zielony Letni Uniwersytet 2019 „Closer to Europe”

Zielony Letni Uniwersytet 2019 „Closer to Europe” odbędzie się w dniach 11-14 lipca w Ośnie Lubuskim. Rejestracja jest otwarta od 8 czerwca: https://evenea.pl/event/zlu2019/. Na stronie rejestracji znajduje się wstępny program oraz tabela opłat.

    

Zielony Letni Uniwersytet 2019 odbywa się w szczególnym momencie, gdy Unia Europejska ma już nowy Parlament Europejski. Wiemy już, że siły pro-europejskie nadal wyraźnie dominują, nie dając pola nacjonalistycznym populistom, ale dodatkowo nastąpiła „Zielona Fala” i frakcja Zieloni/Wolny Sojusz Europejski zyskała 20 nowych członków stając się czwartą co do wielkości grupą polityczną Parlamentu Europejskiego.

W Polsce, mimo utworzenia Koalicji Europejskiej, niezwykłej jak dotąd koalicji pięciu partii przynależących do czterech (zwycięskich) formacji europejskich, nie udało się wygrać z widmem autorytarnego nacjonalizmu. Nie wygrały wartości europejskie: tolerancja, państwo prawa, pluralizm, demokracja, i solidarność. Mimo, że w debacie kampanii pojawiły się po raz pierwszy tematy ekologiczne – przede wszystkim zmiana klimatu, transformacja energetyczna i zanieczyszczenia środowiska, Partia Zieloni nie uzyskała mandatu w Parlamencie Europejskim, a żaden z trójki wybranych Europosłów z partii Roberta Biedronia Wiosna, progresywnej i proekologicznej, nie jest przedstawicielem ekologicznych ruchów i nie ma dorobku ani wiedzy w tych dziedzinach. Przedyskutujemy nową Unię Europejską na otwierającej debacie plenarnej „Czy Zielona Fala w Parlamencie Europejskim daje nadzieję na stawienie czoła kryzysowi klimatycznemu, zmniejszenie nierówności i poprawę demokracji w UE?

Wraz z Zielonymi politykami i polityczkami z sąsiednich krajów zastanowimy się czy jest jakaś recepta na rozwój Zielonych miast jako wysepek w ogólnie konserwatywnych regionach.

Zmiany klimatu i transformacja energetyczna będą ważnym filarem tegorocznego ZLU. Dzięki obecności z jednej strony ekspertów ds. energii i klimatu, z drugiej strony przedstawicieli i przedstawicielek organizacji i ruchów pro-klimatycznych, w tym nowych oddolnych ruchów: Obóz dla Klimatu, Strajk dla Ziemi, Extinction Rebelion i Młodzieżowy Strajk Klimatyczny MSK. Mamy nadzieje, że platforma e-learningu Zielonej Fundacji Europejskiej GEF, organizatora ZLU, będzie mogła być w przyszłości wykorzystana dla wzmacniania i rozwoju ruchów klimatycznych. Popracujemy razem nad tym.

Przyszedł też czas na polityczne zajęcie się problemem 6. Wielkiego Wymierania, czyli walką o zachowanie różnorodności biologicznej. Jaki jest stan populacji zwierząt dziko żyjących na obecną chwilę, co już robimy i z jakim skutkiem, co możemy, powinniśmy, musimy zrobić – jako obywatele, aktywiści, eksperci, politycy? Czy łowiectwo ma jeszcze rację bytu, a jeżeli tak to w jakiej formie i z jakimi regułami? Zideologizowanie ochrony przyrody przez rządzących konserwatywnych populistów świetnie pokazuje jak bardzo ekologia jest dziś polityczna, a tempo degradacji siedlisk i zmniejszania się populacji zwierząt pokazuje jak bardzo potrzebna jest dziś zielona polityka.

Wobec skróconego czasu na powstrzymanie katastrofy klimatycznej i raportu IPBES o 6. Wielkim Wymieraniu, biorąc pod uwagę nowy układ sił w Parlamencie Europejskim, wracamy do dyskusji o modelu ekonomicznym przyszłości – jak powstrzymać wszechwładzę gospodarczą korporacji i wciąż bezkrytyczną wiarę we wzrost gospodarczy jako pożądany kierunek? Jak przekonać partnerów z dominujących frakcji i grup politycznych, że podcinamy sobie gałąź, na której siedzimy? Jak sfeminizować gospodarkę, rozwinąć gospodarkę Dóbr Wspólnych, gospodarkę społeczną i solidarną, jak przyspieszyć przejście do gospodarki samoograniczenia, uczynić post-wzrost istotnym alternatywnym paradygmatem, wprowadzić do wiodących instytucji gospodarczych wskaźniki służące ograniczeniu katastrofy klimatycznej, zmniejszenia zużycia zasobów, ograniczenia utraty bioróżnorodności i poprawy sprawiedliwości społecznej?

Będzie też wciąż mowa o żywności i koniecznej transformacji rolnictwa w kierunku agroekologii, ale też koniecznej spójnej polityki, nastawionej na zachowanie żyznych, niewyjałowionych i niezanieczyszczonych gleb i wód oraz dostępu każdej Polki i każdego Polaka, każdej Europejki i każdego Europejczyka, do żywności wysokiej jakości. Wypracowana dzięki współpracy wielu interesariuszy Wspólna Polityka Żywności musi zostać wdrożona w Unii Europejskiej. Omówimy dlaczego i wypracujemy rekomendacje jak możemy w tym pomóc. Dowiemy się o ONZowskiej dekadzie agroekologii, zastanowimy się czy chodzi o tą samą agroekologię, o którą walczy La Via Campesina, ruch Nyeleni i Koalicja Żywa Ziemia i czy można wykorzystać tę dekadę do Zielonych i aktywistycznych działań.

Wyzwania są wielkie, czasu mało. IPCC nas ostrzegło, że mamy najwyżej dwie dekady na wprowadzenie radykalnych zmian. Poza wiedzą potrzebne są umiejętności działania, organizowania się i współpracy – zwykłych obywateli i obywatelek, aktywistów i aktywistek, naukowców i naukowczyń, artywistów i artywistek, organizacji, grup nieformalnych i ruchów między sobą, wszystkich zaangażowanych osób i platform aktywistycznych z zielonymi politykami i polityczkami. Musimy rozwijać umiejętności aktywizowania ludzi i rzecznictwa na rzecz wdrażania zmian na wszystkich poziomach. Wymiana doświadczeń i wiedzy jest tu kluczowa. Na ZLU 2019 będą obecni aby podzielić się swoimi doświadczeniami m.in. przedstawiciele i przedstawicielki: Koalicji Ratujmy Rzeki, Koalicji Żywa Ziemia, kampanii NiechŻyją!, Koalicji Klimatycznej, Polskiej Zielonej Sieci, sieci Więcej niż Energia, Kongresu Ruchów Miejskich, Obozu dla Klimatu, Strajku dla Ziemi, Extinction Rebelion Polska, Młodzieżowego Strajku Klimatycznego…

Jak zwykle będą z nami Zielone Wiadomości, będą przedstawiciele Zielonycb think-tanków, fundacji i partii z innycb krajów i z poziomu europejskiego, będą Zieloni politycy i polityczki z Polski.

ZLU jest przeznaczony w pierwszym rzędzie dla Zielonych aktywistów i aktywistek oraz aktywistów i aktywistek organizacji i ruchów broniących podobnych wartości. Cena udziału w ZLU 2019 jest zróżnicowana, gdyż różnym kategoriom uczestników i uczestniczek przysługują różne zniżki. Dla niektórych udział może być darmowy, dla innych opłata może wynosić od 160 zł do 500 zł, w zależności od kategorii uczestnika/czki i rodzaju noclegu (hotel, internat czy namiot). Opłata obejmuje 3 noclegi, 8 posiłków, przerwy kawowe i uczestnictwo we wszystkich zajęciach. Tabela opłat znajduje się w aplikacji rejestracyjnej.

Rejestracja jest otwarta na: https://evenea.pl/event/zlu2019/

Zapraszamy!

MIEJSCE ZLU (zajęcia i posiłki):  Zespół Szkół Ekonomicznych, ul. Rzepińska 8, Ośno Lubuskie

NOCLEGI:

Noclegi częściowo dofinansowane: 1) Pokoje 2 i 3 osobowe: Hotel Dolina Leśna, ul. Dolina Leśna 1, Ośno Lubuskie (50 miejsc), 2) Pokoje 1 i 2 osobowe: Hotel Malinowy Dworek, ul. Gronowska 6a (16 miejsc), 3) Pokoje 4-osobowe z łóżkami piętrowymi (40 miejsc): internat Zespołu Szkół Ekonomicznych ul. Rzepińska 8 (10 pokoi, każdy pokój udostępnia swoją łazienkę mieszkańcom jednego namiotu), 4) Miejsce dla 10 namiotów: teren Zespołu Szkół Ekonomicznych ul. Rzepińska 8

Inne możliwości noclegowe w Ośnie Lubuskim: camping, agroturystyka, miejsca w hotelach, m.in. w hotelu SPA, domki nad jeziorem. Jeszcze więcej możliwości noclegowych jest we Frankfurcie n/Odrą.

WYŻYWIENIE: 

Posiłki wegetariańskie i wegańskie (częściowo dotowane): w jadalni Zespołu Szkół Ekonomicznych, ul. Rzepińska 8, w hotelach dodatkowo możliwość zakupu śniadań na własną rękę (20zł).

DOJAZD:

1) Dojazd zbiorowy z Warszawy autokarem (wyjazd w czwartek 11.07 o 9:30 spod PKiN, powrót w niedzielę 14.07 ok. 16:00 pod PKiN), cena 50zł/os. w każdą stronę. 2) Najbliższe dworce PKP: Rzepin 14km (będziemy organizować transfer), Frankfurt n/Odrą 30km (będziemy organizować transfer, również możliwość dojazdu autobusami przez Słubice). 3) Lotnisko: lotniska Berlina, potem pociągiem do Rzepina lub Frankfurtu n/Odrą, 4) Z innych miast w Polsce będziemy sieciować osoby przyjeżdżające autem z osobami szukającymi transportu.

Osoby z noclegami w hotelach: rowery byłyby przydatne, gdyż hotele znajdują się 2km i 2,3 km od miejsca zajęć (polecamy dojazd pociągiem do Rzepina i rowerem do Ośna Lubuskiego, ew. kilka rowerów mogłoby być dowiezionych autokarem z Warszawy).

CENNIK 2019:

Całkowity koszt pobytu ((noclegi, posiłki, przerwy kawowe, udział w zajęciach) wynosi: w hotelu 500 zł, w internacie 410 zł, w namiocie 325 zł, od czego różnym kategoriom uczestników przyznane są różne zniżki. Dla osób przyjeżdżających autokarem z Warszawy opłata wynosi 50zł w każdą stronę od osoby dorosłej (dla dzieci zniżki jak za noclegi). Tabela zawiera wysokość opłat uwzględniających przyznane zniżki. Przy krótszym pobycie prosimy skontaktować się z organizatorem. Poza panelistami osoby rezerwujące i opłacające cały pobyt będą miały pierwszeństwo, gdyż płacimy również za puste łóżka i za ilość zamówionych posiłków.

W hotelu za pokój jednoosobowy obowiązuje dodatkowo dopłata 80 zł / noc, ale tych pokoi jest bardzo mało. Prosimy osoby którym zależy na jednoosobowych pokojach o zakwaterowanie prywatnie (np. w SPA )

Opłatę należy wnieść przelewem, najpóźniej do 7 lipca. Po tej dacie zarejestrowana osoba, które nie dokonała opłaty może zostać usunięta z listy uczestników. Zwrot opłaty za pobyt anulowany z przyczyn losowych: do 7 lipca zwrot 100%, od 8 lipca zwrot 50% wpłaconej kwoty.

Przelew na rachunek Fundacji Strefa Zieleni z podaniem imion i nazwisk uczestników ZLU, których dotyczy wpłata:

66 1020 1097 0000 7602 0237 0450 (Bank PKO BP).

Pełna tabela opłat figuruje w formularzu rejestracyjnym: https://evenea.pl/event/zlu2019/

KTO MOŻE UCZESTNICZYĆ W ZLU?

Zielony Letni Uniwersytet jest organizowany i dofinansowany przez Green European Foundation i Fundację im. Heinricha Boella i jest skierowany przede wszystkim do aktywistów organizacji, ruchów i struktur działających na rzecz wartości uznawanych przez te fundacje. Organizatorzy zastrzegają sobie prawo nie zaakceptować kandydatury uczestnika/uczestniczki bez wyjaśniania powodów.

Możliwe jest też uczestnictwo w samych zajęciach, bez noclegów i posiłków. Wówczas opłata dotyczy tylko dni 12 i 13 lipca i wynosi za każdy dzień 40zł lub 10 EUR, ze zniżką 50% dla aktywistów i aktywistek organizacji działających na rzecz zielonych wartości, a także dla uczniów i studentów, emerytów i rencistów.  Tę opłatę można wnieść gotówką na miejscu.

PROGRAM DOSTĘPNY DLA OSÓB Z ZEWNĄTRZ:

Czwartek 11.07

17:00 – 19:00 – spotkanie z Zielonymi z Ośna Lubuskiego i z Michaelem Kurzwelly, założycielem „miasta” Słubfurt i „kraju” Nowa Ameryka

Piątek 12.07

9:30 – 11:30  „Czy „zielona fala” w Parlamencie Europejskim daje nadzieję na stawienie czoła zmianom klimatu, zmniejszenie nierówności i poprawę demokracji w UE? – debata

[Jest to część seminarium „W kierunku Europy, demokracji, ekologii” w partnerstwie z Fundacją im. Heinricha Boella w Warszawie]

11:45 – 13:30  „Ratując klimat: transformacja energetyczna konieczna ale niewystarczająca” – panel

14:30 – 16:15  „6. Wielkie Wymieranie – czy Europa może mu zapobiec?” – panel

16:30 – 18:15 „Od Wspólnej Polityki Rolnej do Wspólnej Polityki Żywności” – panel

20:00 – 21:00 „Pasywne i ekologiczne budownictwo” – wykład

22:00 – film z festiwalu „Afrykamera”  (ANG) i równolegle dokument o spółdzielniach energetycznych „Human Energy” (PL)

Sobota 13.07 

Równolegle w czterech salach, w godzinach:

9:30 – 11:00 / 11:15 – 13:00 / 14:00 – 15:45 / 16:00 – 17:45

(program może ulec zmianie, dokładny program z godzinami poszczególnych zajęć będzie upubliczniony 1 lipca)

1. [Bioróżnorodność] „Czy łowiectwo jest konieczne i akceptowalne w czasach 6. Wielkiego Wymierania?” – okrągły stół w partnerstwie z koalicją Niech Żyją!

2. [Woda, rzeki, mokradła] „Rzeka w mieście” – spotkanie edukacyjne w partnerstwie z Koalicją Ratujmy Rzeki

3. [Woda, rzeki, mokradła] „Lokalny konflikt wokół projektu Banku Światowego ochrony powodziowej w Dolinie Kłodzkiej” – konferencja prasowa otwarta dla publiczności – sobota 13.07 g. 9:00

4. [kobiety] „Czy ekofeminizm zmieni świat?” – debata

[Jest to część seminarium „W kierunku Europy, demokracji, ekologii” w partnerstwie z Fundacją im. Heinricha Boella w Warszawie]

5. [ekonomia] „Czego klasyczna ekonomia nie uwzględnia i jak to kompensować dla zrównoważonego rozwoju?” – debata

6. [bezpieczeństwo] „Jaka powinna być polityka bezpieczeństwa Polski i Europy w dzisiejszym niestabilnym świecie” – debata

7. [edukacja] „Jak edukować ludzi w szybko zmieniającym się świecie pełnym wyzwań?” – panel

8. [mobilność w UE] „Jak zmienić kraj zamieszkania i nadal aktywnie uczestniczyć w życiu publicznym?” – świadectwa

9. [demokracja obywatelska] „Europejski Panel Obywatelski – utopia czy konieczna ewolucja demokracji bezpośredniej” – spotkanie edukacyjne

10. [energia] „Dlaczego Zieloni nie postrzegają energii jądrowej jako klimatycznej nadziei?” – wykład

11. [zielone narzędzia] „Poznajemy zieloną platformę e-learningu mygreenlearning.eu – szkolenie

14:00 – 16:00 – Marcin Kostrzyński – Spotkania z przyrodą  – dla dzieci i rodzin [osoby z zewnątrz opłata 20zł od rodziny]

14:00 – 16:00 – „Dzikie rośliny – co jemy a czego nie” – warsztat ekologiczny Marty Jermaczek-Sitak dla dzieci i rodzin [osoby z zewnątrz opłata 20zł od rodziny]

22:00 – film z festiwalu „Afrykamera”  (PL) i jednocześnie dokument o spółdzielniach energetycznych „Human Energy” (ANG)

Pytania prosimy kierować mailem na adres: fundacja@strefazieleni.org.

 

 

Lut27

Zielona wizja Wspólnej Polityki Rolnej UE

Trwa proces przygotowania reguł Wspólnej Polityki Rolnej po 2020 roku.  Czterdzieści europejskich Zielonych partii skupionych w Europejskiej Partii Zielonych wypracowało razem rezolucję ilustrującą Zieloną wizję przyszłej WPR, która powinna de facto zostać rozszerzona i stać się Wspólną Polityką Żywnościową. Rezolucę tą, zatytułowaną „Inna wizja Wspólnej Polityki Rolnej: budowa uczciwych, sprawiedliwych społecznie, przyjaznych dla środowiska, zdrowych i opiekuńczych systemów żywnościowych i rolniczych w Europie i na świecie” (A different vision of CAP: building food and farming systems that are fair, socially just, environmentally aware, healthy and caring across Europe and the world) przyjęła Rada EPZ w listopadzie 2017 roku w Karlstad. Podpisujemy się pod każdym zdaniem tej rezolucji :

Rada Europejskiej Partii Zielonych, Karlstad, 24-26 listopada 2017

Rezolucja EPZ

Inna wizja Wspólnej Polityki Rolnej: budowa uczciwych, sprawiedliwych społecznie, przyjaznych dla środowiska, zdrowych i opiekuńczych systemów żywnościowych i rolniczych w Europie i na świecie

40 procent budżetu EU przeznacza się na Wspólną Politykę Rolną, toteż decyzje co do tego, jakie promować systemy i praktyki rolnicze, bezpośrednio wpływają na kształt systemu żywnościowego Unii. Sposób prowadzenia rolnictwa ma ogromny wpływ i na społeczeństwo, i na środowisko zarówno w Unii, jak i poza nią. Wspólna Polityka Rolna  była dotąd prowadzona głównie w oparciu o paradygmat produkcji, stosowny do naglących potrzeb odziedziczonych z okresu po II wojnie światowej, dziś jednak kompletnie przestarzały. Właśnie dlatego nalegamy, aby przyjąć inną wizję WPR.

W naszej wizji kluczowe wyzwania stojące przed przyszłą polityką żywnościową to:

  • złagodzenie zmian klimatycznych i adaptacja do nich
  • zagwarantowanie spójności z Celami Zrównoważonego Rozwoju
  • zagwarantowanie zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych
  • unikanie negatywnego wpływu na wodę, glebę i powietrze
  • redukcja udziału środków chemicznych, jak pestycydy i nawozy sztuczne, a także antybiotyków
  • uporanie się z problemem wkładu rolnictwa w utratę bioróżnorodności, powstawanie kwaśnych deszczów i eutrofizację
  • zapewnienie dobrostanu zwierząt i ograniczenie spożycia mięsa, a tym samym jego wpływu na zużycie zasobów, zdrowie i  zmiany klimatu
  • zapewnienie dostępności ziemi dla drobnych rolników
  • stworzenie tętniących życiem środowisk wiejskich
  • zapewnienie rolnikom sprawiedliwych zarobków i zmniejszenie nierówności między państwami członkowskimi i regionami
  • wspieranie zdrowia publicznego poprzez właściwą jakość żywności dla wszystkich
  • unikanie marnowania żywności
  • zagwarantowanie suwerenności żywieniowej
  • wspieranie zdrowego europejskiego pierwszego sektora gospodarki.

Nie wolno polaryzować rolnictwa poprzez podział ziemi na obszary postrzegane jako produktywne i nieproduktywne. Przeciwnie, musimy wprowadzić spójny system żywnościowy, który wyrównywałby nierówności i dystrybuował produktywność poza tereny najbardziej faworyzowane.

W ramach wieloletniego planu finansowego na lata 2014-2020 na Wspólną Politykę Rolną przeznaczono  408 miliardów 31 milionów euro, z czego największą część  przekazano na pierwszy filar, aby bezpośrednio wspierać dochody rolników. Niestety, dopłaty są przyznawane wszystkim rolnikom, bez względu na rodzaj ich działalności. Na działania środowiskowe i klimatyczne przeznacza się mniej niż 30 procent unijnych wydatków na rolnictwo. Inwestycje w systemy rolnictwa ekologicznego to zaledwie 1,5 procent. To niepokojące, że rolnictwo przemysłowe, prowadzące do społecznej destrukcji i katastrofy w zakresie bioróżnorodności, miałoby w takim stopniu korzystać z funduszy WPR. Budżet należy przeorientować, tak by w większym stopniu korzystało z niego rolnictwo ekologiczne i krótkie łańcuchy żywnościowe.

Europejski model rolnictwa ma kolosalny wpływ na nasze środowisko: w tej chwili rolnictwo UE odpowiada za 10,35% łącznych emisji  gazów cieplarnianych w krajach Unii i zużywa 44% poboru wody. Skażenie pestycydami i nawozami sztucznymi jest podstawową przyczyną złej jakości wody i znacznego spadku liczebności owadów odpowiedzialnych za zapylanie naszych zbiorów, np. pszczół. W ciągu ostatnich 100 lat utraciliśmy około 75% genetycznej różnorodności upraw – poprzez zaniechanie wielu lokalnych odmian na rzecz genetycznie zuniformizowanych. 75% światowej produkcji żywności pochodzi dziś z zaledwie 12 roślin uprawnych i 5 gatunków zwierząt. Likwidując naturalne siedliska na rzecz intensywnych monokultur, Europa traci co roku 970 milionów ton gleby. Około 88 milionów ton żywności – albo 20% rocznej produkcji żywności – marnuje się dziś w UE, co szacunkowo kosztuje 143 miliardy euro.

Europejskie rolnictwo ma także ogromny wpływ na nasze społeczeństwo. Deregulacja rynku sprawiła że rolnicy zostali wystawieni na rynkową chwiejność. W latach 2003-2013 zniknęło co czwarte  gospodarstwo. Ten trend nasilił się w efekcie WPR, promującej gospodarstwa coraz większe i coraz bardziej wyspecjalizowane. Możliwości zatrudnienia w sektorze maleją. Równocześnie w 2015 roku 43 miliony obywateli UE (8,5 %) co drugi dzień nie mogło sobie pozwolić na dobrej jakości posiłek. Skażenie pestycydami, szerokie stosowanie antybiotyków w hodowli zwierząt i niezrównoważenie pod względem wartości odżywczych rodzą problemy w zakresie zdrowia publicznego, a tym samym dodatkowe koszty opieki zdrowotnej dla obywateli Europy.

Jeśli Europa nie zrobi zdecydowanego kroku w stronę stworzenia zrównoważonego systemu żywnościowego, koszty płacone przez wszystkich europejskich obywateli będą nadal rosły. Nowa Wspólna Polityka Rolna musi wyjść naprzeciw zarówno bieżącym, jak i przyszłym wyzwaniom.

Żądamy przejrzystych i ambitnych negocjacji w sprawie reformy WPR, takich, które zapewnią mocne polityczne mandaty i możliwość zaangażowania dla wszystkich współ-legislatorów. Wpływ agrobiznesu i ponadnarodowych spółek agrochemicznych musi zostać ograniczony. Negocjacje muszą być prowadzone w interesie publicznym, dając w rezultacie pozytywną wizję, w której zysk należałby do rolniczych społeczności, a nie do garstki prywatnych udziałowców. Wreszcie nalegamy, aby Unia podtrzymywała i podnosiła standardy co do wysokiej jakości żywności, zamiast uczestniczyć w wyścigu do dna, który często jest rezultatem umów o wolnym handlu, wprowadzonych pod wpływem neoliberalnych procesów ekonomicznych.

Co więcej – reforma WPR jest potrzebna, uważamy jednak, że reformowanie sektora rolnego bez reformy całego systemu żywnościowego będzie nieskuteczne. Nie zdołamy dokonać zmiany w stronę zrównoważonego rolnictwa, jeśli nie rozszerzymy perspektywy – z rolnictwa na systemy żywnościowe. Właśnie dlatego popieramy pomysł, aby podjąć debatę wykraczającą poza WPR, zmierzającą do stworzenia Wspólnej Polityki Żywnościowej.

Oto nasze żądania co do reformy WPR:

  1. Aktualizacja celów WPR: żądamy, aby zaktualizowano cel ogólny. Nowa WPR musi gwarantować zrównoważoną, zdrową i lokalną żywność dla wszystkich Europejczyków. Długofalowym celem powinno być osiągnięcie kompletnej transformacji agroekologicznej, obejmującej 100% produkcji ekologicznej i pełną suwerenność żywnościową dla wszystkich Europejczyków bazującą na elastycznym imporcie i sprawiedliwym handlu
  2. Zmiana charakteru bezpośrednich płatności, tak by obejmowały także model rolnictwa ekologicznego i agroekologii: agroekologia to sposób na to, by zmienić nasze rolnictwo w sektor odpowiedzialny środowiskowo i społecznie, zdolny do stawienia czoła bieżącym wyzwaniom. Dotacje WPR muszą bazować na rezultatach, w powiązaniu z takim kryteriami jak dostarczanie wysokiej jakości miejsc pracy, poprawa jakości gleby i wody oraz zwiększanie bioróżnorodności. Płatności muszą w jasny sposób dawać pierwszeństwo gospodarstwom działającym według zasad rolnictwa ekologicznego i agroekologii (patrz Aneks I i II).
  3. Przywrócenie równowagi między filarem 1 i 2: należy zabronić transferów z filaru 2 do 1, przyznając jasny strategiczny priorytet filarowi 2. Płatności w ramach filaru 2 muszą bazować raczej na rezultatach niż na specyficznych metodach. Terytorialność filaru 1 musi być wzmocniona poprzez zmianę systemu dopłat z bazującego na liczbie hektarów na taki, który daje priorytet usługom ekosystemowym.
  4.  Uczynienie rolnictwa opłacalnym: rolnicy powinni być w stanie osiągać rozsądny dochód poprzez uczciwe ceny, które przewyższają koszty produkcji. Należy promować autonomię rolników i ich niezależność od środków produkcji. Musimy złagodzić niepewność dla rolników poprzez system zarządzania dostawami, który dopasowywałby dostawy do zapotrzebowania w ramach Unii, tak by uniknąć kryzysu niezbalansowanego rynku. WPR musi dążyć do utrzymania jak największej liczby gospodarstw i zapewnienia sprawiedliwego dochodu ich właścicielom i pracownikom. WPR musi umożliwić i wspierać połączenie rolnictwa z innymi usługami przynoszącymi zyski, jak produkcja zrównoważonej energii czy ekoturystyka.
  5. Skrócenie łańcuchów żywnościowych: specjalne wsparcie musi być przyznane dla żywności lokalnej. Produkcja z przeznaczeniem do konsumpcji lokalnej powinna mieć większy udział w dotacjach bezpośrednich. Przepisy prawne powinny wspomagać drobnych rolników w produkcji żywności, jej przetwarzaniu i sprzedaży bezpośredniej.
  6. Prowadzenie polityki „nie szkodzić”: zewnętrzne skutki WPR dla krajów rozwijających się powinny być znacząco zredukowane i monitorowane. Europejska produkcja przeznaczona do konsumpcji miejscowej powinna być uprzywilejowana w stosunku do tej na eksport. Dopłaty, które faworyzują eksport, nawet pośrednio, muszą być zredukowane. Utrzymywanie WPR jako polityki na szczeblu unijnym pomoże w negocjowaniu zasad importu/eksportu, które będą faworyzowały rolnictwo odpowiedzialne ekologicznie i społecznie i takież społeczeństwa oraz ludzi pracujących w sektorze rolnym.
  7. Zmniejszenie zależności UE od białka: należy wzmocnić proteinową autonomię UE poprzez zredukowanie produkcji mięsa i nabiału, zwłaszcza w nastawionych na eksport gospodarstwach intensywnych, oraz poprzez wzrost produkcji białka roślinnego. Żądamy wprowadzenia proteinowej strategii, w ramach której importowana soja, napędzająca grabież ziemi i destrukcję tropikalnych lasów i sawann, zostanie zastąpiona krajowymi roślinami strączkowymi uprawianymi w ramach dłuższych płodozmianów na całej ziemi ornej, co będzie stymulowało lokalne i regionalne rynki żywnościowe. Należy traktować priorytetowo wypas pastwiskowy.
  8. Stosowanie zasady ostrożności: zasadę ostrożności (art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu UE) w odniesieniu do środków chemicznych używanych w rolnictwie należy stosować bardziej rygorystycznie wobec substancji, które mogą zagrażać zdrowiu ludzi lub ekosystemów; wprowadzenie ekologicznego podatku poprzez zniesienie pomocy z funduszy WPR dla nawozów mineralnych i pestycydów; likwidacja dopłat do upraw GMO oraz hodowli zwierząt karmionych paszą z GMO.
  9. Wprowadzenie standardów produkcji: należy ustalić bardziej spójne standardy produkcji, uwzględniające zrównoważony charakter produkcji, lokalne tradycje, zdrowie, bezpieczeństwo i dobrostan zwierząt, ukierunkowane na tworzenie zamkniętych cykli żywieniowych, oraz promować standardy, które faworyzują małe gospodarstwa ekologiczne, a nie rolnictwo przemysłowe. Państwa członkowskie powinny mieć prawo do kompensowania rolnikom wyższych kosztów spowodowanych stosowaniem środków i działań, które wykraczają poza regulacje unijne.
  10. Wspieranie małych gospodarstw: należy chronić rolników przed nieuczciwą konkurencją narzuconą przez międzynarodowy handel; obowiązek wyższych dotacji za pierwsze hektary/akry (stosownie do średniej krajowej).
  11. Zapewnienie dostępu młodym: WPR powinna oferować młodym i nowym rolnikom możliwość pomocy w zakupie ziemi i rozpoczęciu działalności. Należy uprościć biurokrację, aby ułatwić zmianę pokoleniową w gospodarstwach.
  12. Zapewnienie równości płci: uznając kobiety za siłę napędową rozwoju działalności innowacyjnej, WPR powinna wspierać kobiety w regionach wiejskich, między innymi poprzez dostarczanie usług społecznych i bodźców specjalnych, które zachęcałyby je do brania udziału w procesach decyzyjnych, zwłaszcza w ramach programu LEADER.
  13. Zachowywanie ostrożności wobec lobby rolnictwa precyzyjnego, wielkich zbiorów danych i maszynowego: pomimo że istnieje spory zakres możliwości dla nowych technologii, jak modele predykcyjne służące do prognozowania załamań pogody i plag szkodników i stosownie do tego planowania pracy i działań w gospodarstwie, musimy mieć świadomość istnienia dość jawnych celów lobbistów na rzecz „innowacji” i „wielkich zbiorów danych”. Rozwój nowych technik – wielkich zbiorów danych czy rolnictwa precyzyjnego – musi być transparentny, otwarty i odbywać się z udziałem rolników, tak aby zapewnić im autonomię.
  14. Wspieranie badań i nauczania: nauczanie praktyk agroekologicznych musi być obowiązkowe w rolniczym szkolnictwie zawodowym i promowane w ramach Systemu Doradztwa Rolniczego. UE powinna wdrożyć strategię ułatwiania transferu wiedzy od rolnika do rolnika i poprzez finansowany ze środków publicznych system doradztwa oraz badań z udziałem rolników. Za pośrednictwem Europejskiego Partnerstwa na rzecz Innowacji, które łączy naukowców, rolników i innych praktyków, należy testować i rozpowszechniać techniki agroekologiczne, stosując podejście uczestniczące i bazujące na społeczności.
  15. Finansowanie transformacji: rolnicy, którzy decydują się na podjęcie kroków w stronę transformacji agroekologicznej, powinni uzyskać finansową zachętę. Narzędzia bazujące na ubezpieczeniach nie są właściwym rozwiązaniem i nie powinny być finansowanie z funduszy WPR.
  16. Zadbanie o spójność WPR z innymi politykami: cele WPR muszą być skoordynowane z rozwojem obszarów wiejskich, rozwojem regionalnym i innymi powiązanymi programami. WPR musi być także spójna z celami w zakresie ochrony środowiska naturalnego, zrównoważonego zarządzania zasobami wody, gospodarki obiegu zamkniętego, zdrowia publicznego oraz międzynarodowej współpracy i rozwoju, a także z prewencją i łagodzeniem skutków zmian klimatycznych. Poszanowanie praw człowieka i praw socjalnych powinno być warunkiem otrzymania dopłat WPR. Aby zapewnić większą spójność pomiędzy politykami a poziomami zarządzania, właściwe Komisje Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej oraz Dyrekcje Generalne Komisji Europejskiej muszą być zaangażowane w proces reform.
  17. Promocja używania i wymiany lokalnych nasion: promowanie lokalnych nasion oraz ułatwianie ich wymiany i obiegu jest sprawą zasadniczą. Za pośrednictwem Filaru 2 muszą być ustanowione bodźce dla lokalnych, starych odmian nasion, właściwych dla danego typu gleby. Należy wspierać rozwój odmian nasion i ras zwierząt lepiej zaadaptowanych do metod produkcji przyjaznych dla środowiska, oraz zachęcać do hodowli lokalnych, tradycyjnych ras zwierząt.
  18. Zapewnienie dobrostanu zwierząt: przy przyznawaniu dopłat WPR dla farm zwierzęcych muszą być stosowane ostrzejsze kryteria. Transport zwierząt musi być ograniczony, a podmioty gwałcące tę zasadę – karane przez zawieszenie pomocy WPR. Nieprzekraczalne maksimum odległości od gospodarstwa do rzeźni powinno wynosić 300 km (4 godz. drogi). Należy przyznać priorytet dla wypasania zwierząt hodowlanych poprzez lepsze targetowanie dopłat bezpośrednich. Transport żywych zwierząt musi być starannie regulowany. Należy promować metody hodowli, które poprawiają zdrowie i dobrostan zwierząt i tym samym zmniejszają potrzebę stosowania środków leczniczych. Stosowanie antybiotyków musi być ściśle regulowane, tak by nie wytwarzać odporności bakterii na antybiotyki. Podporządkowanie się tym regulacjom musi być warunkiem otrzymania pomocy z funduszy WPR.
  19. Ostrożność co do produkcji energii z biomasy: dopłaty WPR i bodźce co do energii odnawialnej nie powinny zachęcać do produkcji bioenergii, jeśli ma to negatywny wpływ na środowisko i wykorzystanie ziemi.
  20. Wprowadzenie pułapu dopłat: należy wprowadzić pułap dopłat w wys. 50 tysięcy euro. Mógłby on być przekroczony w wypadku, gdy gospodarstwo zatrudnia dużą liczbę pracowników lub ma znaczące osiągnięcia środowiskowe i socjalne. Należy wprowadzić stosowne procedury, aby zapobiec obchodzeniu tych reguł (np. dzielenia ziemi, aby spełnić warunki przepisu).
  21. Uproszczenie: jesteśmy za uproszczeniem Wspólnej Polityki Rolnej, choć w innym sensie, niż rozumie to Komisja. Jesteśmy przeciwko renacjonalizacji WPR, bo tylko pogłębiłoby to narastające wśród rolników UE poczucie niesprawiedliwej konkurencji. Zamiast tego żądamy zredukowania biurokracji i większej klarowności i przejrzystości procedur WPR.
  22. Przeznaczenie większych funduszy na monitoring: aby móc weryfikować, czy proponowana w tej rezolucji warunkowość pomocy z funduszy WPR jest rzeczywiście stosowana, żądamy stworzenia europejskiego systemu monitoringu (na poziomie UE) farm i producentów, otrzymujących pomoc UE. Należy także powołać europejski zespół badawczy, który monitorowałby skuteczność działań pro-środowiskowych. Aby umożliwić ewaluację, trzeba zdefiniować cele główne, cele pośrednie i konkretne wskaźniki.

ANEKS I

Pięć zasad, które charakteryzują system rolnictwa ekologicznego (Altieri, 2002):

  1. Recykling biomasy i balansowanie przepływu składników odżywczych oraz ich dostępności
  2. Zapewnianie warunków glebowych przyjaznych dla wzrostu roślin poprzez zwiększanie ilości materii organicznej
  3. Minimalizowanie strat promieniowania słonecznego, wody i składników odżywczych poprzez zarządzanie mikroklimatem i pokrywą glebową oraz odzyskiwanie wody deszczowej
  4. Zwiększanie dywersyfikacji biologicznej i genetycznej na ziemi uprawnej
  5. Zwiększanie korzystnych interakcji biologicznych i minimalizowanie użycia pestycydów

ANEKS II

Zasady zarządzania ziemią w rolnictwie ekologicznym wymienione przez Międzynarodową Federację Ruchów na rzecz Rolnictwa Organicznego (International Federation of Organic Agriculture Movements – IFOAM):

Aspekty środowiskowe:

Dobra jakość wody i powietrza – redukcja zagęszczenia zwierząt, zarządzanie obornikiem i używanie wyłącznie substancji, które mają ograniczony wpływ  na ekosystem rolny;

Wysoka bioróżnorodność na terenie gospodarstwa – zachowywanie wysokiego poziomu różnorodności biologicznej, aby wspierać właściwe funkcjonowanie ekosystemu rolnego i usług ekosystemowych;

Długoterminowo stabilne gleby – tworzenie i zarządzanie urodzajnością gleby i jej biologiczną aktywnością, zarazem maksymalizując recykling składników odżywczych i materii organicznej;

Łagodzenie zmian klimatycznych i adaptacja do nich – przyczynianie się do pochłaniania węgla, redukowanie zużycia energii, optymalizowanie płodozmianów i agroleśnictwo.

Aspekty społeczno-ekonomiczne:

Zróżnicowanie systemu rolnictwa – zachowywanie i rozwój genetycznych zasobów gospodarstw poprzez wprowadzanie i utrzymywanie zróżnicowanego wachlarza upraw i gatunków zwierząt;

Wysoki poziom dobrostanu zwierząt – zapewnianie zwierzętom gospodarskim diety i warunków życia, które odzwierciedlają ich ekologiczną rolę i umożliwiają im wyrażanie naturalnych zachowań;

Estetyczny i odporny krajobraz – ochrona i rozwój zróżnicowanego kulturowo i biologicznie krajobrazu i zapewnienie publicznego dostępu do niego;

Kapitał społeczny – przyczynianie się do rozwoju zatrudnienia i gospodarki wiejskiej oraz interakcje z lokalną społecznością.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fundacja Strefa Zieleni – działamy na rzecz trwałego, zrównoważonego rozwoju Follow us Facebook Twiter RSS